Open brief aan een staker

Op 20 december 2011 liet ik op facebook volgende update verschijnen:

aan allen die a.s. donderdag staken, een opdracht: schrijf een nieuwjaarsbrief aan uw kinderen en kleinkinderen waarin u met het schaamrood op de wangen uitlegt waarom u protesteert tegen een toekomst met minder schulden voor hun generatie en een gewaarborgd pensioen voor hen. Ik werk WEL op donderdag en met veel plezier…

 

Ik oogstte hiermee een klein stormpje van protest bij mensen die me zeer na aan het hart gaan, sommigen vonden mijn opmerking er helemaal op.

Sta me toe even toe te lichten waarom ik achter bovenstaande uitspraak blijf staan.

De crisis van 2008…

In 2008 brak de financiële crisis uit. De oorzaak van deze crisis lag in zgn. “rommelkredieten”. Europese banken hadden immers belegd in fondsen – van voornamelijk Amerikaanse banken – die herverpakte hypothecaire kredieten van V.S.-burgers bevatten. Toen in de V.S. velen hun krediet niet konden terugbetalen werden op korte tijd een massa huizen de markt opgesmeten door beslagnames van de Amerikaanse banken. Hierdoor kelderden de prijzen op de immobilienmarkt, waardoor de banken een groter verlies dienden te boeken op deze zgn. rommelkredieten. Banken gingen bankroet, met als bekendste voorbeeld Lehman Brothers dat de USA failliet heeft laten gaan omdat deze bank voornamelijk niet-US klanten had. Hierdoor werd de Europese financiële markt geïnfecteerd.

De gevolgen in Europa

De financiële crisis was een feit. Eén van de gevolgen van deze crisis was dat de overheden in de V.S. en Europa inzagen dat men de laatste decennia ver boven de stand had geleefd. Bezuinigingen drongen zich op. Je kan – ook als overheid – maar zoveel geld opdoen als je inkomsten hebt. Dat is in een gezin zo, maar geldt evenzeer voor een overheid. Doe je meer geld op dan er binnenkomt, dan leef je op de poef en maak je schulden. Wanneer een overheid “op de poef” leeft, betekent dit in de feiten dat de factuur van de huidige generatie doorgeschoven wordt naar de volgende generatie(s).

Een goed huisvader zorgt ervoor dat hij op het einde van de maand nog wat overhoudt om opzij te zetten, “voor later”. Ook een overheid doet dit best, voor de latere generaties, voor de pensioenen van de mensen, voor de solidariteit met zij die het minder hebben. Het is haar verdomde plicht.

Terwijl onze buurlanden acties ondernamen om mensen langer te laten werken, bleef in België het dossier op de kast liggen. We zullen langer moeten werken voor evenveel loon of zelfs minder. Het gevolg is dat men nu sneller dan voorzien maatregelen moet doorvoeren.

Belgie vandaag…

Dat minister Q nu de maatregelen er op een week wil doorvoeren is inderdaad voor discussie vatbaar op zijn zachtst gezegd. Dat er gecommuniceerd had moeten worden, kan ik ook alleen maar bijtreden. Daarover ging mijn uitlating echt niet. Ik klaag enkel aan dat men protesteert tegen maatregelen waarvan elk zinnig mens weet dat ze MOETEN doorgevoerd worden.

Dat hierover nagedacht moet worden en dat men dit niet tussen de soep en de patatten even regelt spreekt vanzelf. Maar er moet niet langer getalmd worden, de tijd is op. De overheid heeft als taak te kijken naar de toekomst om deze veilig te stellen voor onze kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ze kijken dus best 20, 30 of 40 jaar verder.

De actie donderdag klasseer ik bijgevolg onder egoïsme, NIMBY-syndroom… Ik heb nooit beweerd dat inleveren plezant is, maar het is voor de toekomst van onze kinderen noodzakelijk. In tijden van hoogconjunctuur kan men misschien naar boven bijstellen, maar de zaken staan vandaag helaas anders. Dan is de buikriem aanhalen eerder aangewezen.

Nu geld uitgeven dat er niet is, is immoreel ten overstaan van zij die na ons de lasten moeten overnemen.

Ik hoop hiermee op uw begrip.

B.

Lees ook eens: http://www.pietel.be en het commentaarstuk van de heer desmet in www.demorgen.be

De pen van beide heren is vlotter dan de mijne, maar ik kan mij -gedeeltelijk- in hun beschouwingen vinden.